ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರೇಮಕಥೆ ಇಲ್ಲಿದೆ:
ಶೀರ್ಷಿಕೆ: ಮಳೆಯ ಹನಿ ಮತ್ತು ಮೌನದ ಮಾತು
ಸನ್ನಿವೇಶ:
ಮಲೆನಾಡಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ವಾತಾವರಣ.
ಕಥೆ:

ಅವನ ಹೆಸರು ಆರ್ಯನ್, ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಅರಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವನು. ಅವಳು ದಿಯಾ, ಅದೇ ಊರಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಜೆ ಸಂಜೆ ಅದೇ ಹಳೆಯ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ರೈಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು—ಆದರೆ ರೈಲು ಹತ್ತಲು ಅಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಆ ನಿಶ್ಯಬ್ದವನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು.
ಮೊದಮೊದಲು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗು ಮತ್ತು ತಲೆಯಾಡಿಸುವಿಕೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಭೇಟಿ, ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಂಜೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಅಂದು ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ದಿಯಾ ಬಳಿ ಛತ್ರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ಚಾಚಿದ.
“ಧನ್ಯವಾದಗಳು,” ಎಂದಳು ದಿಯಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ.
“ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ತಡ ಮಾಡಬಹುದು ಅಲ್ವಾ?” ಎಂದು ಆರ್ಯನ್ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದ.
ದಿಯಾ ನಕ್ಕು, “ಮಳೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಕಥೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಆರ್ಯನ್, ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ನೆನಪು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ನಿರೀಕ್ಷೆ,” ಎಂದಳು.

ಅಂದು ಶುರುವಾದ ಮಾತು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಆಪ್ತವಾಯಿತು. ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕನಸು ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ‘ಪ್ರೀತಿ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಳಪು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಒಬ್ಬರು ಕಾಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗುವ ಸಮಯ ಬಂದಿತು. ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ರೈಲು ಬಂದಾಗ, ಆರ್ಯನ್ ದಿಯಳ ಕೈಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು:

“ಕಾಣದ ಕಡಲಿಗೆ ಹಂಬಲಿಸಿದೆ ಮನ… ಆದರೆ ಆ ಕಡಲು ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ದಡ ಸೇರಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ನೀನೇ ಆ ಕಡಲು.”

ರೈಲು ಹೊರಟಾಗ ದಿಯಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಇತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಬರೆದು, “ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ನಾನಿಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದ.