ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಹಾಬಲಿಪುರಂ ಬೀಚ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸುಂದರ ಪ್ರೇಮಕಥೆ ಇಲ್ಲಿದೆ:

​ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಬಂಗಾರದಂತೆ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲೆಗಳು ತಾಳಬದ್ಧವಾಗಿ ಕಲ್ಲಿನ ದೇಗುಲಗಳ ಬುಡಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸುಂದರ ಮಹಾಬಲಿಪುರಂ ಬೀಚ್‌ನಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಅವರ ಕಥೆ ಅರಳತೊಡಗಿತ್ತು.

​ವಿಶ್ವಾ, ಚೆನ್ನೈನ ಟೆಕ್ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ಮಹಾಬಲಿಪುರಂಗೆ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ವಾರಾಂತ್ಯದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಪ್ರಿಯಾಂಕ, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಕಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ, ಸಮುದ್ರತೀರದ ಕಲ್ಲಿನ ಕೆತ್ತನೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಸ್ಕೆಚ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

​ಅದು ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆ. ವಿಶ್ವಾ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಬೀಚ್ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಬಾಲ್ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಕುಳಿತಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತು. ವಿಶ್ವಾ ಬಾಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗ, ಕಲ್ಲಿನ ದೇಗುಲದ ಕೆತ್ತನೆಗಳನ್ನು ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ.

​”ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ” ವಿಶ್ವಾ ಹೇಳಿದ.

ಪ್ರಿಯಾಂಕ ನಸುನಕ್ಕು ಬಾಲ್ ನೀಡಿದಳು. “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ” ವಿಶ್ವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದ.

“ಇಲ್ಲ, ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಟವನ್ನು ನೋಡಲು ಖುಷಿಯಾಯಿತು,” ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

​ಅವರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕಲ್ಲಿನ ಶಿಲ್ಪಕಲೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ, ಇತಿಹಾಸ, ಕಲೆ, ಜೀವನದ ಕನಸುಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. ಆ ದಿನ ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವವರೆಗೆ ಅವರು ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುವಾಗ ವಿಶ್ವಾ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ. ಅವಳ ಧ್ವನಿ, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಕಾಂತಿ ಅವನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ವಿಶ್ವಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ, ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಅವನ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದಳು.

​ಆ ದಿನದ ನಂತರ, ಅವರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮಹಾಬಲಿಪುರಂ ಅವರ ನೆಚ್ಚಿನ ತಾಣವಾಯಿತು. ಪಂಚರಥಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ನಡೆದಾಡುತ್ತಾ, ಸಮುದ್ರ ದೇಗುಲದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅರ್ಜುನನ ತಪಸ್ಸಿನ ಕೆತ್ತನೆಗಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಿಯಾಂಕ ವಿಶ್ವಾಗೆ ಕಲ್ಲಿನ ಶಿಲ್ಪಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ವಿಶ್ವಾ ಪ್ರಿಯಾಂಕಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.

​ಒಂದು ದಿನ, ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ, ಅಲೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವಿಶ್ವಾ ಪ್ರಿಯಾಂಕಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, “ಪ್ರಿಯಾಂಕ, ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ, ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಹೆಚ್ಚು ಸುಂದರವಾಗಿ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ಕಲ್ಲಿನ ದೇಗುಲಗಳಂತೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

​ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಭಾಷ್ಪ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ವಿಶ್ವಾಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. “ಹೌದು ವಿಶ್ವಾ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೂ ಬಣ್ಣ ತುಂಬಿದ್ದೀಯಾ” ಎಂದಳು.

​ಅಂದಿನಿಂದ ಮಹಾಬಲಿಪುರಂ ಬೀಚ್ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದಿಗೆ, ಕಲ್ಲಿನ ದೇಗುಲಗಳ ಮೌನಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ರಮಣೀಯತೆಗೆ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ ಅರಳಿತು. ವಿಶ್ವಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಬಂಧವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಇತಿಹಾಸ, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮ್ಮಿಲನವಾಗಿತ್ತು.