ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವಂತಹ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ

ಅವನು ಸಂಜಯ್, ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ. ಅವಳು ಕಾವ್ಯ, ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಮಳೆಯನ್ನು ಸವಿಯುವ ಹುಡುಗಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದೇ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್‌ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ನೋಟದ ಪರಿಚಯವಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಮಾತು ಬೆಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ದಿನ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಮರೆತು ಬಂದಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್‌ನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಂಜಯ್ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದವನು, ಕಾವ್ಯ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ.
ಅವನು ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ಚಾಚಿದ. ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಸಂಜಯ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದ, “ನನ್ನ ಮನೆ ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಇದನ್ನು ನೀವು ತಗೊಳ್ಳಿ.”
ಕಾವ್ಯ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು, “ಮತ್ತೆ ನೀವು ಹೇಗೆ ಹೋಗ್ತೀರಾ?”
ಸಂಜಯ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ, “ನನಗೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯೋದು ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟನೇ…” ಅಂದ.
ಆದರೆ ಅವಳು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. “ಬನ್ನಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಛತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ, ಅಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ವರೆಗೂ ಬಿಡಿ ಸಾಕು,” ಅಂದಳು.

ಆ ದಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಛತ್ರಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಒಂದೇ ತಾಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಬಂದಾಗ ಕಾವ್ಯ ಬಸ್ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು, “ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರೇನು?”
“ಸಂಜಯ್,” ಅಂದ ಅವನು.
“ನಾನು ಕಾವ್ಯ. ಈ ಛತ್ರಿ ನಾಳೆ ಅದೇ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ವಾಪಸ್ ಸಿಗುತ್ತೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ನಗುತ್ತಾ ಹೋದಳು.
ಮರುದಿನ ಸಂಜಯ್ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್‌ಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಛತ್ರಿ ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಚೀಟಿ ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು: “ಛತ್ರಿ ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಕೂಡ ಮಳೆ ಬರುವಂತಿದೆ, ಮತ್ತೆ ಒಂದೇ ಛತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯೋಣವಾ?”
ಸಂಜಯ್ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾವ್ಯ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವತ್ತಿನಿಂದ ಅವರ ಮೌನಕ್ಕೆ ಮಾತಿನ ರೂಪ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು, ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿ ಅರಳಿತ್ತು.